Ik keek gisteren naar de finale van Hollandsnexttopmodel. Altijd het saaiste onderdeel van de serie want: geen hysterisch konkelende meiden noch Dafffnemail en eliminatierondes. Gewoon modeshows.

 

Of toch een eliminatie. Het meiske dat elk jurylid erin had willen houden werd eruit gestemd. 'Holland heeft anders besloten', zei die enge uit Parijs. Verder moest ze zich de hele avond inhouden. De vorige keer zei ze elke keer voor wie ze was. Ik denk dat ze daarvoor op haar acryle vingernagels is getikt.

 

Enfin, gelukkig was überstylist Bastiaan van Schaik er ook. Stylist? Neeeeheee überstylist. Hij is altijd een beetje rood aangelopen en staat achter de fotograaf als de meisjes op de foto gaan. Na de shoot vraagt hij dan hoe het ging. Dan zegt hij: 'Cool...okeee....Cool'. En alleen dat al is zo   grappig. Zo leuk ook om naar te kijken dat ik zou willen dat Bastiaan zijn eigen programma had. Met zijn strakke V-hals shirtje.

 

Soms mag hij op bezoek bij de meiden in huiselijke omgeving (ieuw). Dat is eigenlijk niet zo zijn dingetje. Laat hem maar lekker achter de camera staan. Maar het moet van de Daphne-dominator. 'Hoohoi Poes', zegt hij dan als hij binnenkomt. Soms moet hij dan met de moeder praten in die huiselijke omgeving (ieuw, ieuw).

 

Laten we hem in de lege gouden kooi zetten. Samen met die make-up-artist van ici Paris. Hildo, van het vorige seizoen, mag er ook bij. Vastgeketend aan de verwarmingspijp. Met slechts één zaag en één pistool. Saw meets HNTM

 

Cool...okeeee....Cool  

 

 

De digitalespiegelreflexcamera. Wat kost die nou nog? In elk geval altijd minder dan waarvoor je hem zelf hebt gekocht. En dat is slechts één irritatie.

 

De eerste keer dat ik de straat opging met mijn nieuwe aanwinst voelde ik me jong, mooi en vrijgevochten. Voor het ultieme vrouwelijke fotograaf gevoel had ik mijn leren jas aan. Ik slenterde door mijn stad, keek door mijn lens en de wereld veranderde. Ik keek voortaan in standpunten, dacht in perspectief, droomde in diafragma. Ik overwoog die dag mijn baan op te zeggen en me geheel te wijden aan de Fotografie.

 

Dit nouevelle vague-istische gevoel verdween toen ik naast vijf dikke vijftigers met identieke camera's de wapperende vlag tegen de ondergaande zon op de boot van Terschelling stond te fotograferen. Op de automatisch stand want dat is de enige manier waarop er nog iets op mijn foto's te onderscheiden valt.

 

Op Terschelling zelf zocht ik in de duinen naar het ultieme fotomoment. Duingras van heel dichtbij, het zand van het strand, het uitzicht vanuit het hotel. Ik fietste achter Freek en probeerde te genieten. Iets wat nog niet meevalt met een striemende band in je nek en een hotsende camera op je buik.  

 

Weer thuis uploade ik snel de vakantie. Veel duingras. Veel Freek ook. Netjes middenin de kiek geplaatst, rugzak op, achtergrondje van iets natuurlijks; meestal duingras. Ook Freek bleek wat foto's gemaakt te hebben. Met zijn telefoon. Kiekjes dus. Van invallende zonlicht in blonde haren, opwaaiend zand, zomersproeten. Leuk hoor, voor een amateur.

Ik rolde mijn broekspijpen weer naar beneden. Gewoon zoals we ze dragen hier op Utrecht. Er vielen twee hoopjes zand uit. Dat is ook Terschelling.

Ik schreef een stukje. En drukte op verzend. Daar stond mijn stukje. Op het wereldwijdeweb.  

Ha, mijn stukje werd gelezen. Soms ging ik kijken op mijn site door hoeveel mensen al. Verbaasd trok ik mijn drie bekenden van het lezersaantal af. Vier onbekende lezers. Ik word beroemd, Beroemd, BEROEMD!! WHAAAhahahaa!!!!!

Altijd las ik stukjes van anderen anoniem. Heel soms reageerde ik. Brrrr...

En toen vroeg iemand op zijn blog: Wie zal ik linken?? Ik link iedereen. IEDEREEN! behalve als je tergend saai schrijft.

Ik trok mijn schromen mantel uit en riep zachtjes, kwetsbaar, naakt, onzeker: link mij! En ging daarna zitten wachten op een stoel bij mijn computer. Ik telde de dagen, de uren, de minuten en eindelijk was de dag daar dat de mevrouw die iedereen linkt haar lijst bekend maakte. Ik zocht in de lange, lange lijst met namen.

Ik sta er niet bij.

 Vandaag ben ik virtueel gevallen in de diepe, gitzwarte, keiharde wereldwijdeput.

 

Er zijn nog 54 paaseitjes.

Pasen duurt nog 95 minuten.

Dat is 1.75 ei per minuut.

Eerst moet het papiertje er heel vanaf gehaald worden en gladgestreken.

Het papiertje moet vanaf de stoel in de trommel gemikt worden.

Het ei moet precies in twee helften worden gebeten.

De praline moet eruit gelikt.

Dan wordt de chocolade opgegeten.

Dit was het goede huis. Er moest natuurlijk wel een nieuwe keuken in. Het houten aanrechtblad rotte langzaam weg en door de kieren kon je bijna naar de bovenverdieping kijken. Er werd geschuurd, gewit en ingetrokken. In de keuken kon je koken en voor de kieren stonden de kookboeken.

 

Sommige mensen vinden het leuk om een nieuwe keuken uit te zoeken. Ik denk dat ik het leuk vind. Tot ik op zaterdag op de meubelboulevard sta te staren naar een mandje met nepfruit op een granieten aanrecht en me een mening moet vormen over handgrepen. Ach, die keuken, het heeft ook geen haast.  

 

En dan sta je in een naaktslak. Een gevoel dat moeilijk te omschrijven is. Het laat ook erg moeilijk los. Onze keuken werd een slakkenfarm. Op topdagen slijmden er soms wel tien over de vloer. Soms maakten ze een uitstapje naar de huiskamer. Overal van die slijmerige randjes. Schijnen trouwens erg goed voor je huid te zijn.  

 

Bij Ikea waren we er snel uit. Hoogglas wit. En dan een betonnen aanrecht. Betonnen aanrechten zijn slechts te koop in een uithoek van het land. Tot 12.00 's middags. Op oneven dagen in een schrikkeljaar. Ach, die keuken, als het eenmaal voorjaar is gaan we echt beginnen.

 

Inmiddels wisten we de slakken aardig te ontwijken. Tot vandaag. Op zoek naar koffie graaide ik achter in het aanrechtkastje tussen de suiker en de pasta. Ik mijmerde nog over het kopen van zo'n gezellige weckpot voor de tagliatelle. Tot ik een vreemd goedje aan de zijkant van de zak zag hangen. Gevuld met witte puntjes. Ik rende naar het wereldwijdeweb waar mijn vermoeden werd bevestigd: Ik heb een slakkenkraamkamer in mijn keukenkastje. De nieuwe keuken heeft het gewonnen van het eeuwige uitstel. Dit weekend wordt hij besteld. echt.

 

 

 

 

 

Vandaag stond in het teken van de Marokkaan. Volgens de wetten van Geert W. zou het een rotdag moeten zijn. Dat viel wel mee. Het was een leuke dag.

 

1. We gingen met het gelukkige klasje naar het theater. Het ging over een jongen die op vakantie ging naar zijn oma in Marokko. Een acteur, een monoloog van een uur, kinderen met stralende oogjes van herkenning. Bij het zien van de acteur vroeg Abdelmalik verbaasd aan me: 'Is dat een echte Marokkaan?'

 

2. 'Juf, weet je waarom wij zoveel kletsen? Omdat wij Marokkaantjes zijn!'

 

3. Langs de winkels liep een oud gerimpeld Marokkaans vrouwtje met een hoofddoek op. Ze had een sigaret in haar mond waar een dikke askegel aan hing. Vond ik grappig.  

Er werden zowaar enkele rapportjes geschreven alsook lijstjes en zelfs blommen gekocht ter verfraaiing van de gang.

 

Maar daarna hiiiiihaaaa: MyHeritage.nl

 

Het is heel makkelijk. Je laadt een foto op. Vaak lukt dat niet. Zelfs de zingende kerstelf deed het bij mij niet. Maar bij myheritage geen enkel probleem. Lekker snel wordt je foto ingeladen. Dan gaat er een wetenschappelijk lijkend scannertje overheen en papaaa: Dan zie je op welke celebrity je lijkt!

 

 

Ik lijk het meest op kong-fu Chinezen uit obscure vechtfilms.

 

Dit was mijn laatste vakantiedag. Back to work!  

Het internet zorgt voor tamelijk bizarre obsessies. Zo vond ik mezelf vandaag zittend in smoezelige badjas, aan een tafel vol rekeningen en rapporten. Een volgende vakantiedag was ingegaan. De fris geverfde gang wachtte op verfraaiing, eenentwintig rapportjes mochten weer volgeschreven worden. Slechts een tweede kopje koffie stond tussen mij en verder uitstel in.

 

Maar tijdens het zetten van de koffie plopte de volgende gedachte in mij op: 'Zou H. al gebaard hebben?' Een nano seconde later had het internet mij in zijn greep. Beginnen maar met google. Dit leverde vrij weinig nieuws op. Denk verder, denk dieper...Hyves! Inloggen via een andere naam- geen steken laten vallen nu- Shit, geen Hyver. Maar wacht, een nog vagere kennis heeft wel hyves en zij is weer een vriendin van H. dus misschien heeft zij via L. wel weer gekrabbeld over de mogelijke baby van H. Hebbes! Oh vreugde, er schijnt een filmpje te zijn. You tube! Welke naam? De naam van de baby natuurlijk. Waar kan ik die vinden? Terug naar Hyves.

 

Volmaakt tevreden kijken E. en ik onder het genot van een kopje thee even later naar het filmpje.

 'Tsss, ziek om zo'n filmpje van jezelf op internet te zetten.'  

'Zo, echt wel.'  

Soms zie je een film en als je de bioscoop komt uitgeknipperd denk je:'Poeh, dit is nou een film die me nog lang bij zal blijven.' Om er vervolgens nooit meer aan te denken. Deze week overkwam me het omgekeerde.  

 

Ik ging naar de film Cloverfield. Met een meisje. We zaten tussen dudes met bont aan hun jassen, hippe japanners en enkele dubbeldates. Zelf hadden we nog naar de Nanny Diaries gewild maar die draaide niet meer. Volgens de liefhebber was Cloverfield een met mysterie omgeven kleine hype. Trailers zouden van internet moeten en alles.

 

Voor mij was het een film als duizenden. New York, mooie jonge mensen, een monster, gefilmd vanuit een ooggetuige. Deze spannende manier van filmen zorgden er overigens wel voor dat we regelmatig tegen elkaar aangeplakt in onze stoel zaten. Maar dat was het dan ook. Goddank geen The Ring taferelen waarbij ik nog jaren nadien langharige, uitgemergelde meisjes uit de televisie zag kruipen. Tevreden kroop ik onder de wol.

 

De volgende dag gebeurde het. Ik reed op de snelweg en opeens flitste een beeld van de film door mijn hoofd. Maar dan gesitueerd op de snelweg waar we reden. Bizar. Of ik fietste door de stad, en plop, opeens weer die film. Dat beestachtige ding achter de Dom. Alsof je er zelf inzit. Zou dat door die handycam manier van filmen komen? Zouden de filmmakers dit zo bedacht hebben? Zouden veel mensen dit hebben na het zien van die film? Vraag ik me af, filosofisch als ik daar ben.